ရေစပ်တွင် အမဲလိုက်သော စပိုင်နိုဆောရပ်စ်

ငါးဖမ်းသမား၏ မေးရိုး

စပိုင်နိုဆောရပ်စ်၏ ဦးခေါင်းရှေ့ပိုင်းသည် ရှည်၍ ကျဉ်းပြီး သွားများမှာ ဖြောင့်ကာ ကတော့ပုံ ဖြစ်သည်။ လျှောထွက်လွယ်သော သားကောင်ကို ကိုက်ချီထားရန် အဆင်ပြေသည်။ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်တွင်မူ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သည်။ ထွားကြိုင်းသော ဦးခေါင်းခွံနှင့် အရိုးကို ကြေမွစေသည့် ထူထဲသော သွားများ။ ဤကဲ့သို့သော မေးရိုးက ငါးဖမ်းသမားဟု ဖော်ပြနေသော်လည်း 14 မီတာခန့် ရှည်သော အသားစားကြီးတစ်ကောင်က ကြုံလာသော အခြား သားကောင်ကို လက်လွှတ်မည် မထင်ပါ။

တိုက်ရိုက် သက်သေကို ၎င်း၏ ဆွေမျိုး ဘာရီယွန်းနစ်က ချန်ထားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အရိုးစုတစ်ခု၏ ဝမ်းဗိုက်နေရာတွင် ငါးအကြွင်းအကျန်များ ကျန်ရစ်နေသည်။ အစားအသောက်စာရင်းကို တွေ့ရှိချက်နှင့် တွဲ၍ ပေးထားသလိုပင်။

ကျောရွက်က ဘာအတွက်နည်း

ကျောရွက်၏ အခြေခံမှာ ကျောရိုးဆစ်များမှ ထွက်နေသော အလွန်မြင့်မားသည့် အရိုးဆူးများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို အတိအကျ ဘာက ဖုံးအုပ်ထားသည်၊ အသက်ရှင်စဉ် ဘယ်လိုပုံ ရှိသည်ကို အရိုးများမှ အသေးစိတ် မပြောနိုင်ပါ။ အပျော့ပိုင်း တစ်ရှူးများ မကျန်ရစ်ခဲ့ပါ။ “ရွက်” ဆိုသည်မှာ ခေါ်ရလွယ်သော နာမည်ပြောင်သာ ဖြစ်သည်။

ယူဆချက် နှစ်ခု ရှိသည်။ ရွက်သည် မိမိအမျိုးအချင်းချင်း မှတ်မိရန်နှင့် အိမ်ထောင်ဖက် ရွေးရန် ဆိုင်းဘုတ်ကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်ခဲ့နိုင်သလို ကိုယ်အပူချိန် ထိန်းညှိရာတွင်လည်း ပါဝင်ခဲ့နိုင်သည်။ ပထမ ယူဆချက်ကို 2026 ခုနှစ် တွေ့ရှိချက်က အားဖြည့်ပေးသည်။ နိုင်ဂျာမှ စပိုင်နိုဆောရပ်စ် မျိုးစိတ်သစ်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ဓားကွေးပုံ မြင့်မားသော ခေါင်းမောက် ပေါက်နေခဲ့သည်။ အမျိုးတူများထံ အချက်ပြရန်မှလွဲ၍ အခြား အသုံးဝင်ပုံကို စဉ်းစားရ ခက်သည်။ အထောက်အထား တစ်ရပ် ဖြစ်သော်လည်း သက်သေ မဟုတ်သေးပါ။

ရေကူးသူလား၊ ဗျိုင်းလား

သိပ်သည်းသော အရိုးများနှင့် လှေတက်ပုံ အမြီးကြောင့် စပိုင်နိုဆောရပ်စ်သည် ငါးဖမ်းရန် ရေငုပ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ချိန်ခွင်က အခြားဘက်သို့ ယိမ်းလာပြီ။ 2024 ခုနှစ်တွင် ရေငုပ်သူ အယူအဆ၏ အခြေခံ ဖြစ်သော အရိုးသိပ်သည်းဆ တွက်ချက်မှုများကို သံသယ ဖြစ်ဖွယ်ဟု ထောက်ပြခဲ့ကြသည်။ 2026 ခုနှစ်တွင်မူ နိုင်ဂျာမှ ဒုတိယ မျိုးစိတ် Spinosaurus mirabilis ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်သန်းပေါင်း 95 ခန့်က ပင်လယ်နှင့် ကီလိုမီတာ ရာချီ ဝေးသော တောတွင်း မြစ်များအနီးတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဖော်ပြသူ သုတေသီများက ၎င်းကို နှစ်မီတာခန့်အထိ နက်သော ရေထဲတွင် ငါးဖမ်းသည့် ဧရာမ ဗျိုင်းကြီးတစ်ကောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြသည်။

ရေအောက် အမဲလိုက်ခြင်း အယူအဆကို ထောက်ခံသူများကမူ လက်မလျှော့သေးပါ။ သေချာသည်မှာ တစ်ချက်တည်း။ မိုဆာဆောရပ်စ်ကဲ့သို့ ပင်လယ်နေ တွားသွားသတ္တဝါ အစစ်များနှင့် စပိုင်နိုဆောရပ်စ်မှာ အလှမ်းဝေးလှသည်။ “ရေနားတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်” ဆိုသည်မှာ အဓိပ္ပာယ် အမျိုးမျိုး ရနိုင်ပြီး ကမ်းစပ်တွင် ဖမ်းမိသော ငါးကြောင့် အမဲလိုက်သူကို ရေငုပ်သမားဟု ခေါ်၍ မရသေးပါ။

ပုံများ ဘာကြောင့် မတူကြသနည်း

ဂျာမန် ရှေးဟောင်းသက်ရှိဗေဒပညာရှင် အန်းစတ် စထရိုမာက 1915 ခုနှစ်တွင် အီဂျစ်မှ အရိုးများကို အခြေခံ၍ စပိုင်နိုဆောရပ်စ်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ 1944 ခုနှစ်တွင် မြူးနစ်မြို့ကို ဗုံးကြဲစဉ် ထိုအရိုးများ ပျက်စီးသွားပြီး ဖော်ပြချက်များနှင့် ပုံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် တွေ့ရှိချက်အသစ်များအရ ပြန်လည်ပုံဖော်ချက်ကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြရာ အပြောင်းလဲ အများဆုံးကို နောက်ခြေများနှင့် အမြီးဆိုင်ရာ အချက်အလက်များက ဖြစ်စေခဲ့သည်။ 14 မီတာခန့်နှင့် 7.4 တန်ဆိုသော ယနေ့ ခန့်မှန်းချက်ပင် စာအုပ် အများအပြားထက် နုပျိုသေးသည်။ ယခင် 16–18 မီတာကိုမူ ပိုလွန်သည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ပြီ။ ထို့ကြောင့် နှစ်အမျိုးမျိုးက ပုံများကို ကြည့်လျှင် မတူညီသော သတ္တဝါများကို ဆွဲထားသလို ထင်ရသည်။