Палявы дзённік← артыкулы / каталог
— палявыя нататкі —
Артыкулы пра тое, як жылі дыназаўры, як разыходзіліся старажытныя мацерыкі і што здолелі высветліць палеантолагі.
— палявая нататка № 1 —
Дванаццаць метраў ад носа да кончыка хваста, чэрап даўжынёй з пісьмовы стол і зубы, якія драбілі косці. Тыраназаўр жыў на захадзе Паўночнай Амерыкі 68–66 мільёнаў гадоў таму, і яго шкілет вывучаны лепш, чым у любога іншага буйнога драпежнага дыназаўра. Пра голас, афарбоўку і звычкі косці кажуць значна менш, і якраз тут найбольш фантазій.
Чытаць артыкул →
— палявая нататка № 2 —
Калі б кінаглядач сустрэў сапраўднага велацыраптара, ён бы яго не пазнаў. Гэты драпежнік даставаў даросламу чалавеку да калена: два метры ў даўжыню разам з хвастом, паўметра ў вышыню да сцягна. Да таго ж ён быў пакрыты пёрамі, хоць і не лятаў. Ад экраннага вобраза ацалеў хіба што вялікі крывы кіпцюр на задняй лапе.
Чытаць артыкул →
— палявая нататка № 3 —
Спытайце палеантолага, які дыназаўр быў самы вялікі, і ён адкажа пытаннем: самы доўгі, самы высокі ці самы цяжкі? Ва ўсіх трох заліках перамагаюць заўраподы, расліннаедныя волаты з доўгай шыяй. Па масе часцей за ўсё называюць аргентыназаўра і патагатытана. Абвясціць чэмпіёна цяжка: ад многіх волатаў засталося некалькі касцей, а ацэнкі раз за разам пералічваюць.
Чытаць артыкул →— палявая нататка № 4 —
Шэсцьдзесят шэсць мільёнаў гадоў таму ў неглыбокае мора каля берагоў сённяшняй Мексікі ўрэзаўся астэроід папярочнікам каля дзесяці кіламетраў. Неба зацягнуў пыл, расліны засталіся без святла, і за кароткі час зніклі ўсе дыназаўры, акрамя птушак. Ды і птушкам дасталося: шмат якія іх старажытныя групы катастрофы не перажылі.
Чытаць артыкул →
— палявая нататка № 5 —
Спіназаўру з біяграфіяй не пашанцавала, як нікому з дыназаўраў: першыя косці, знойдзеныя ў Егіпце, загінулі ў 1944 годзе, і выгляд драпежніка потым дзесяцігоддзямі складалі нанова. Галоўнае сёння вядома. Ён жыў у Паўночнай Афрыцы ў мелавым перыядзе, меў доўгія вузкія сківіцы, высокі ветразь на спіне і харчаваўся рыбай. А вось ці лавіў ён яе ўплаў, ці брыдучы па мелкаводдзі, спрачаюцца дагэтуль.
Чытаць артыкул →
— палявая нататка № 6 —
Птэранадона малююць на скрынках з надпісам «Дыназаўры», і дарэмна. Ён птэразаўр, прадстаўнік асобнай галіны лятучых рэптылій, блізкай да дыназаўраў, але самастойнай. Ні памер, ні старажытнасць, ні ўменне лятаць сваяцтва не вызначаюць. Вырашаюць паходжанне і будова шкілета.
Чытаць артыкул →
— палявая нататка № 7 —
Тры рогі, дзюба і касцяны шчыт за галавой: трыцэратопса пазнае нават той, хто не адрозніць юру ад мелу. Гэты расліннаедны дыназаўр даўжынёй 8–9 метраў жыў у Паўночнай Амерыцы ў самым канцы мелавога перыяду, бок аб бок з тыраназаўрам. Як ён выглядаў, вядома добра. А вось навошта яму рогі і каўнер і як ён сябе паводзіў, сказаць цяжэй.
Чытаць артыкул →
— палявая нататка № 8 —
Тыраназаўр жыў бліжэй па часе да нас, чым да стэгазаўра. Гэта не жарт, а арыфметыка: мезазойская эра доўжылася каля 186 мільёнаў гадоў і падзяляецца на тры перыяды — трыясавы, юрскі і мелавы. За гэты час з’явіліся дыназаўры, раскалолася Пангея, а расліннасць і жывёльны свет змяніліся некалькі разоў.
Чытаць артыкул →
— палявая нататка № 9 —
Паглядзіце на голуба: перад вамі дыназаўр, і пёры дасталіся яму ў спадчыну. Адбіткі апярэння і іншыя яго сляды знойдзеныя ў многіх нептушыных дыназаўраў. Па іх аднаўляюць выгляд жывёл і высочваюць, адкуль узяліся птушкі. Толькі не спяшайцеся з высновамі: пярнаты яшчэ не значыць лятучы.
Чытаць артыкул →— палявая нататка № 10 —
Складзіце Паўднёвую Амерыку, Афрыку, Антарктыду, Аўстралію і Індастан, як кавалкі разбітай талеркі, і атрымаецца Гандвана. Раскалвацца яна пачала ў юрскім перыядзе, каля 180 мільёнаў гадоў таму, і гэты працэс расцягнуўся больш чым на сто мільёнаў гадоў: Аўстралія з Антарктыдай канчаткова разышліся ўжо пасля вымірання дыназаўраў. Разам з кантынентамі разыходзіліся і іх насельнікі.
Чытаць артыкул →Чытаем горныя пароды
Выкапнёвыя рэшткі дыназаўра ўтвараюцца, калі часткі цела або сляды дзейнасці захоўваюцца дастаткова доўга, каб стаць часткай геалагічнага летапісу. Косці часта захоўваюцца дзякуючы пахаванню і падземнай вадзе, багатай мінераламі. Для следу нагі галоўнае — каб адбітак застаўся цэлым. Ніводны з гэтых працэсаў не захоўвае поўнай гісторыі жыцця жывёлы.
Чытаць артыкул →
Час у пласце пароды
Навукоўцы звычайна датуюць дыназаўра, вызначаючы ўзрост парод вакол яго. Парадак пластоў дае адносную паслядоўнасць, а прыдатныя мінералы — лікавыя ацэнкі ўзросту. Датаванне па вугляродзе-14 карыснае для значна маладзейшых рэшткаў, але яго часавы дыяпазон занадта кароткі для нептушыных дыназаўраў.
Чытаць артыкул →Дыназаўры за вашым акном
Так. Птушкі — жывыя дыназаўры, дакладней адна з галін тэрапод. Сцвярджэнне, што птушкі паходзяць ад дыназаўраў, правільнае, але можа ствараць уражанне, быццам яны пакінулі групу. У эвалюцыйнай класіфікацыі нашчадкі застаюцца ўнутры галін, з якіх узніклі.
Чытаць артыкул →Арыентуемся ў Dinosauria
Асноўныя групы дыназаўраў — галіны роднаснага дрэва, а не катэгорыі памеру. Тэраподы ўключаюць T. rex і птушак; заўраподы — даўгашыіх гігантаў; птушкатазавыя — рагатых, качканосых і панцырных дыназаўраў. «Лятаючы дыназаўр» і «марскі дыназаўр» часта абазначаюць жывёл па-за Dinosauria.
Чытаць артыкул →
Да першага кроку
Яйкі дыназаўраў паказваюць размнажэнне ў маштабе, недаступным дарослым шкілетам: будову шкарлупіны, развіццё эмбрыёнаў і размяшчэнне кладкі. Усе дыназаўры, чыё размнажэнне вядомае, адкладалі яйкі. Але асобнае выкапнёвае яйка рэдка само па сабе паказвае, які від яго адклаў і колькі часу бацька або маці заставаліся побач.
Чытаць артыкул →
Колер за межамі касцей
Навукоўцы аднавілі асобныя рысы афарбоўкі невялікай колькасці дыназаўраў з выключнай захаванасцю. Структуры з пігментамі і іх размеркаванне могуць паказваць цёмныя, рудаватыя або пералівістыя покрывы і ўзоры на целе. Большасць рэшткаў дыназаўраў не захоўвае такіх сведчанняў, таму поўная каляровая схема часта застаецца мастацкай рэканструкцыяй.
Чытаць артыкул →